Tüm haklarını Kedi yedi.

Yaptığımız sitelerin bütün hakları saklıydı. Gayet güzel saklamıştık üstelik. Ama sakladığımız her şeyi bulduğu gibi Kedi bunu da buldu.

Önce bi’ kokladı. Sonra patisiyle biraz dürttü. Fırlattı, attı, koltukların altına kaçırdı, çıkardı. Saatlerce oynadı.

En sonunda o kadar koşturmanın ardından acıkmış olacak ki, yedi.

Kendisine bunun bir telif hakkı ihlâli olduğunu anlatmaya çalıştık. Dinlemedi. Zaten Kedi böyle durumlarda dinlemezdi, dinlemesini de beklemiyorduk.

Şimdi ortada ne hak kaldı ne hukuk. Bir tek Kedi’nin masum bakışları kaldı.

Peki, gerçekten bütün hakları yedi mi?

Hayır. Telif haklarımız hâlâ bize ait. Kedi yalnızca kaymağını yedi.

Bu cümle Kedi yaşarken de sayfanın en altında duruyordu. Hâlâ orada, hâlâ onun.